Administrator systemu IBM i w średniej firmie dystrybucyjnej dostaje od zarządu proste pytanie: „co kupujemy zamiast serwera, któremu kończy się wsparcie?”. Pierwszy odruch to otworzyć katalog i wybrać model o najwyższej liczbie rdzeni, na który pozwala budżet. Drugi, wolniejszy, to policzyć, ile rdzeni naprawdę pracuje dziś pod obciążeniem i w jakim tierze licencyjnym jest system. Ta druga odpowiedź zwykle wskazuje mniejszy serwer, niż sugeruje katalog.
Generacja Power11 utrudnia wybór na skróty, bo nazwy modeli sugerują różnice, których nie ma, i ukrywają te, które są. W tym przewodniku zawężamy wybór w kolejności, w której robi to doświadczony architekt: licencje, pamięć, miejsce instalacji, wymagania dostępności. Każdy parametr pochodzi ze stron produktowych IBM, komunikatu o premierze Power11 albo z Redbooków IBM. Porównania z architekturą x86 nie powtarzamy — opisujemy je w osobnym tekście o serwerach fizycznych x86 i RISC.
Które serwery IBM Power są dziś w ofercie i czym Power11 różni się od Power10?
Bieżącą rodzinę tworzy pięć serwerów Power11 i jedna usługa chmurowa. Strona rodziny IBM Power wymienia S1112, S1122, S1124, E1150 i E1180 oraz IBM Power Virtual Server. IBM ogłosił Power11 8 lipca 2025 r., a dostępność ogólną ustalił na 25 lipca 2025 r. Po raz pierwszy w historii platformy premiera objęła jednocześnie serwery entry-level, średniej klasy, high-end i ich wersję w IBM Cloud.
Redbook IBM o E1180 (SG24-8587, wrzesień 2025) opisuje procesor Power11 jako ewolucję układu Power10 z serwera E1080. Zmiany dotyczą technologii 7 nm, większej gęstości rdzeni, przepustowości pamięci DDR5 i mechanizmów niezawodności. Dla kupującego ważniejsze są jednak funkcje platformy, które IBM akcentuje najmocniej: konserwacja bez planowanych przestojów, IBM Power Cyber Vault i kryptografia odporna na komputery kwantowe.
Część modeli Power10 nadal żyje w dokumentacji i na stronach IBM. S1012 jest serwerem Power10 opisanym na ibm.com jako serwer brzegowy portfolio. L1022 to Power10 poza bieżącą ofertą. Z kolei L1122 jest bieżącym modelem Power11, choć IBM nie prowadzi dla niego osobnej strony produktu — występuje w dokumentacji technicznej (typ maszyny 9856-22H). Tak samo opisany jest jego większy odpowiednik w 4U, L1124 (9856-42H).
Warto też nie mylić Power z LinuxONE. LinuxONE to linia z rodziny IBM Z, o której piszemy w tekście o serwerach IBM LinuxONE. Ma inną architekturę, inne systemy i inny model licencjonowania.
Power11 w jednym akapicie: pięć serwerów (S1112, S1122, S1124, E1150, E1180), warianty linuksowe L1122 i L1124 w dokumentacji, Power Virtual Server w chmurze. Systemy AIX, IBM i i Linux na jednym hipernadzorcy PowerVM. Największy model mieści do 256 rdzeni i 64 TB pamięci DDR5.
Od czego zacząć wybór: od rdzeni, pamięci czy licencji?
Od licencji. W środowiskach IBM i, AIX z bazą Oracle albo Db2 i w systemach SAP koszt oprogramowania liczonego od rdzenia lub od tieru potrafi w całym cyklu życia przewyższyć koszt sprzętu. Serwer z zapasem rdzeni „na przyszłość” może przenieść system do droższego tieru już pierwszego dnia.
Dokumentacja IBM pokazuje to na konkretnych progach. S1112 obsługuje IBM i w tierze P05, czyli do 4 rdzeni i 64 GB pamięci. S1122 z najwyżej 16 rdzeniami mieści się w tierze P20, a konfiguracje 48- i 60-rdzeniowe — w P30 (Redbook SG24-8590, październik 2025). Ten sam model, dwie różne licencje.
Drugim parametrem jest pamięć, bo to ona najczęściej wymusza większą obudowę. Trzecim — miejsce instalacji: pełna serwerownia, szafa w oddziale czy chmura. Liczba rdzeni pojawia się dopiero na końcu, a IBM daje narzędzia, żeby nie kupować jej z góry. Capacity on Demand pozwala aktywować rdzenie w miarę potrzeb. Power Enterprise Pools 2.0 pozwala współdzielić je między serwerami.
Praktyczna rada z projektów migracyjnych jest prosta. Przed rozmową o modelu zbierz trzy liczby z obecnego systemu: rzeczywiste szczytowe wykorzystanie rdzeni, użycie pamięci i bieżący tier licencyjny. Bez nich każda oferta jest zgadywaniem, także ta od dostawcy.
Kiedy wystarczy najmniejszy serwer: S1112 czy S1012?
Wtedy, gdy obciążenie jest małe, a licencja ma pozostać w najniższym tierze. W generacji Power11 najmniejszym modelem jest S1112. IBM opisuje go jako serwer entry-level do modernizacji obciążeń AIX, IBM i i Linux w oddziałach, placówkach handlowych, zakładach produkcyjnych i bankach. Jest dostępny w wersji rack 2U albo jako maszyna wolnostojąca.
S1112 mieści do 512 GB pamięci DDR5 i do 12,8 TB dysków NVMe. Maksymalnej liczby rdzeni IBM na stronie produktu nie podaje. Podaje za to porównanie wydajności: rdzeń S1112 jest 2 razy szybszy niż w Power S914 i 3 razy szybszy niż w Power S814. To wynik CPW dla konfiguracji 4-rdzeniowych, według przypisów IBM aktualny na 14 lipca 2026 r. Dla właściciela starego S814 oznacza to, że ta sama praca zmieści się na mniejszej liczbie rdzeni.
S1012 jest serwerem Power10 w obudowie o połowie szerokości, w wersji rack 2U lub tower. Ma 1, 4 lub 8 rdzeni i do 256 GB pamięci. Opcja 1-rdzeniowa służy wyłącznie IBM i, a 8-rdzeniowa jest dostępna tylko w wersji rack. W każdym rdzeniu działają cztery akceleratory Matrix Math Accelerator.
IBM nie nazywa S1112 następcą S1012 i my też tego nie robimy. To dwie różne generacje z różnymi limitami. Przy nowym zakupie punktem odniesienia jest Power11, a S1012 ma sens przede wszystkim tam, gdzie liczy się zgodność z istniejącą flotą Power10 albo bardzo mała konfiguracja.
Czym naprawdę różnią się S1122, L1122 i S1124?
Nie liczbą rdzeni. S1122 i S1124 mają ten sam sufit — do 60 rdzeni Power11. Różnią się pamięcią (4 TB wobec 8 TB), obudową (2U wobec 4U), liczbą dysków NVMe (do 8 wobec do 16) i miejscem na karty. S1124 wybiera się więc wtedy, gdy brakuje pamięci albo slotów, a nie mocy obliczeniowej.
S1122 ma przy tym największą rozpiętość konfiguracji w rodzinie. Zaczyna się od dwóch procesorów 4-rdzeniowych, a kończy na dwóch 30-rdzeniowych. Ten sam model obsłuży więc pojedynczy system IBM i w tierze P20 i konsolidację kilkunastu partycji. S1122 może też dołączyć do istniejących pul Power Enterprise Pools 2.0 z serwerami Power10 S1022 i S1024, co ułatwia migrację etapami.
L1122 to wariant S1122 dla segmentu Linux. Według Redbooka SG24-8590 co najmniej 75% aktywnych rdzeni musi obsługiwać partycje Linux. Do 25% można przeznaczyć na AIX lub IBM i, na przykład na jedną bazę danych obok farmy linuksowej. L1122 korzysta tylko z modułów 16-, 24- i 30-rdzeniowych na procesor, więc najmniejsza konfiguracja ma 32 rdzenie.
Jeżeli środowisko jest w przeważającej części linuksowe, L1122 jest naturalnym kandydatem. Jeżeli dominuje IBM i albo AIX, właściwym punktem startu jest S1122. Jeżeli w obu przypadkach brakuje pamięci, trzeba przejść do S1124.
Kiedy potrzebny jest E1150, a kiedy dopiero E1180?
E1150 wypełnia lukę między serwerami scale-out a pełną szafą. To serwer 4U z 2, 3 lub 4 gniazdami, w każdym moduł 16-, 24- lub 30-rdzeniowy — razem do 120 rdzeni i 16 TB pamięci DDR5. System dwu- lub trzygniazdowy można później rozbudować do czterech gniazd, a każde gniazdo ma dwa zapasowe rdzenie.
E1150 kupuje się zwykle pod konsolidację kilku systemów krytycznych na jednej maszynie. Przekroczenie 8 TB pamięci albo 60 rdzeni w jednym systemie to sygnał, że S1124 przestaje wystarczać. Redbook SG24-8589 (październik 2025) wymienia też obsługę modułów kryptograficznych z certyfikacją FIPS 140-3 oraz współdzielenie zasobów w Power Enterprise Pools 2.0.
E1180 to flagowy serwer pełnoszafowy: do czterech węzłów, do 16 gniazd, do 256 rdzeni Power11 i 64 TB pamięci DDR5. IBM kieruje go do największych i najbardziej złożonych obciążeń krytycznych. Opisuje też ścieżkę rozbudowy z Power10 z zachowaniem numeru seryjnego maszyny, co ma znaczenie przy przenoszeniu licencji.
Granica między nimi rzadko wynika z wydajności. Decydują skala pamięci, liczba systemów do skonsolidowania i to, czy organizacja potrzebuje serwera, który rośnie węzłami w obrębie jednej maszyny.
Co oznacza „99,9999%” i „zero planned downtime” w warunkach IBM?
Obie liczby są prawdziwe, ale mają przypisy, które zmieniają ich sens. W komunikacie z 8 lipca 2025 r. IBM podaje dla Power11 99,9999% dostępności. W przypisie zastrzega, że dotyczy to nieplanowanego przestoju pojedynczego systemu Power E1180 według kalkulacji RAS IBM. To nie jest parametr S1122 ani zobowiązanie umowne.
Zero planned downtime to z kolei metoda, a nie cecha pojedynczej maszyny. Redbook SG24-8596 (luty 2026) opisuje ją jako połączenie automatycznych aktualizacji, Live Partition Mobility, Live Kernel Update i Live Library Update. Strona IBM dodaje, że część czynności — niektóre aktualizacje firmware i serwis sprzętu — wymaga przeniesienia partycji na inny serwer.
Wniosek dla kupującego: konserwacja bez przestojów zakłada, że istnieje drugi system, na który można przenieść partycje. Jeden serwer, nawet najlepszy, tej obietnicy sam nie spełni. Jeżeli wymaganie brzmi „zero planowanych przestojów”, projekt musi obejmować co najmniej dwa systemy albo ośrodek w Power Virtual Server.
Zastrzeżenia IBM do liczb dostępności: 99,9999% — nieplanowany przestój pojedynczego E1180, kalkulacja RAS IBM. Wykrycie ransomware przez Cyber Vault w czasie poniżej minuty — gwarancja obejmuje wyświetlenie alertu. Zero planned downtime — część prac wymaga przeniesienia partycji na drugi serwer.
Jak IBM i, AIX i Linux wpływają na wybór modelu?
System operacyjny wyznacza zarówno listę modeli, jak i koszt licencji. IBM i działa wyłącznie na Power i jest licencjonowany tierami, więc dla niego najważniejsze są progi P05, P20 i P30. To one przesądzają, czy wystarczy S1112, czy potrzebny jest S1122 w małej konfiguracji.
AIX IBM opisuje jako strategiczny element portfolio z planem rozwoju i wsparcia sięgającym poza 2035 r. Środowiska AIX z bazą Oracle lub Db2 zwykle trafiają na S1122 lub S1124, a przy dużej konsolidacji — na E1150. Tu dobór rdzeni przekłada się wprost na licencje bazy danych.
Linux on Power to przede wszystkim Red Hat, w tym OpenShift, który IBM wymienia wśród obciążeń platformy. Dla farm linuksowych kandydatem jest L1122, z regułą co najmniej 75% rdzeni pod Linux. Przy mieszanym środowisku, gdzie Linux sąsiaduje z większym IBM i, wygodniejszy jest S1122.
PowerVM pozwala uruchomić wszystkie trzy systemy na jednym serwerze w osobnych partycjach. To zaleta, ale też decyzja o bezpieczeństwie. Kto ma dostęp do HMC i konsoli zarządzania, ma dostęp do wszystkich partycji naraz.
Czy Power Virtual Server może zastąpić serwer we własnej serwerowni?
Czasem tak, najczęściej jednak go uzupełnia. IBM Power Virtual Server to wielodostępne, wirtualne serwery Power w IBM Cloud, rozliczane w modelu pay-as-you-go. Od premiery Power11 IBM udostępnia w nim także serwery tej generacji.
IBM wskazuje trzy główne zastosowania. Pierwsze to kopie zapasowe i ośrodek zapasowy w trybie warm DR. Drugie to środowiska deweloperskie i testowe na czas projektu. Trzecie to SAP: PowerVS jest certyfikowany jako platforma hiperskalera dla RISE with SAP, a IBM opisuje migrację jeden do jednego z Power w serwerowni.
Dla firmy, która wybiera model, PowerVS ma jeszcze jedną zaletę. Pozwala uruchomić obciążenie na Power11 i zmierzyć je, zanim zapadnie decyzja o zakupie sprzętu. Wtedy dobór rdzeni opiera się na pomiarze, a nie na szacunku.
Ośrodek zapasowy w chmurze wymaga tych samych zabezpieczeń co produkcja, bo trzyma jej dane. Projekt takiego ośrodka i testy przełączenia prowadzimy w ramach planu ciągłości działania (BCP/DRP).
Jakie funkcje bezpieczeństwa Power11 mają znaczenie przy ransomware?
Trzy, i każda odpowiada na inne pytanie. IBM Power Cyber Vault tworzy niezmienne, odseparowane kopie danych i jest zintegrowany z IBM Storage. Wykrycie ataku w czasie poniżej minuty IBM gwarantuje z zastrzeżeniem: gwarancja obejmuje wyświetlenie alertu, a rekompensata ma postać wymiany dysków do wartości objętego produktu.
Drugą jest kryptografia odporna na komputery kwantowe: secure boot, inwentarz kryptograficzny i sprzętowe narzędzia szyfrowania, które IBM opisuje dla E1180 i S1124. Trzecią są zapasowe rdzenie, które przejmują pracę rdzenia zaczynającego zawodzić. To mechanizm niezawodności, a nie ochrony przed atakiem, ale skraca przestoje.
Żadna z tych funkcji nie zastępuje strategii kopii. Niezmienność kopii zależy od rozdzielenia kont i konsoli odtwarzania, co opisujemy w tekście o backupie niezmiennym. Serwery Power bywają też najdłużej niezałatanymi systemami w organizacji, bo „działają, więc nikt ich nie rusza”. Cykl poprawek AIX i IBM i trzeba zaplanować tak samo jak dla reszty infrastruktury.
Jak porównać modele IBM Power?
Najprościej zestawić każdy model z sytuacją, w której ma sens, i z sygnałem, że trzeba szukać gdzie indziej. Parametry pochodzą ze stron produktowych IBM i Redbooków SG24-8587, SG24-8589 i SG24-8590.
| Model | Generacja i obudowa | Rdzenie / pamięć (maks.) | Kiedy ma sens | Sygnał, że to nie ten model |
|---|---|---|---|---|
| S1012 | Power10, pół szerokości, 2U lub tower | 1, 4 lub 8 / 256 GB | zgodność z flotą Power10, bardzo mała konfiguracja | nowy zakup bez ograniczeń flotowych |
| S1112 | Power11, 2U lub wolnostojący | IBM nie podaje / 512 GB | oddział, IBM i w tierze P05 | potrzeba więcej niż 512 GB pamięci |
| S1122 | Power11, 2U | 60 / 4 TB | mieszane IBM i, AIX i Linux, oddział lub mała serwerownia | brakuje pamięci lub slotów |
| L1122 | Power11, 2U | 60 / wg dokumentacji IBM | co najmniej 75% rdzeni pod Linux | przewaga IBM i albo AIX |
| S1124 | Power11, 4U | 60 / 8 TB | pamięciochłonne bazy, regionalne centrum danych | ponad 60 rdzeni w jednym systemie |
| L1124 | Power11, 4U | 60 / 8 TB | co najmniej 75% rdzeni pod Linux, a L1122 brakuje pamięci lub dysków | przewaga IBM i albo AIX |
| E1150 | Power11, 4U | 120 / 16 TB | konsolidacja kilku systemów krytycznych | potrzeba ponad 16 TB lub rozbudowy węzłami |
| E1180 | Power11, pełna szafa | 256 / 64 TB | największe obciążenia krytyczne | obciążenie mieści się w E1150 |
| Power Virtual Server | serwery Power w IBM Cloud, także Power11 | wg profilu / wg profilu | DR, testy przed zakupem, RISE with SAP | wymóg danych wyłącznie we własnej serwerowni |
Tabela nie zastępuje pomiaru. Pokazuje jednak, że pytanie „ile rdzeni” rozstrzyga o wyborze dopiero powyżej 60, a wcześniej decydują pamięć, system operacyjny i miejsce instalacji.
Co sprawdzić w ofercie przed zakupem serwera Power?
Sześć rzeczy, o które warto zapytać każdego dostawcę, zanim porówna się ceny. Pierwsza: w jakim tierze licencyjnym IBM i albo z iloma licencjami bazy danych wyląduje zaproponowana konfiguracja. Druga: ile rdzeni jest aktywnych od razu, a ile można aktywować później przez Capacity on Demand.
Trzecia: czy oferta obejmuje Power Enterprise Pools 2.0 i czy nowy serwer może dzielić pulę z obecnymi maszynami Power10. Czwarta: co dokładnie znaczy zero planned downtime w tym projekcie, czyli gdzie trafią partycje podczas konserwacji wymagającej ich przeniesienia.
Piąta: czy Cyber Vault jest w zakresie, z jaką pamięcią masową IBM i kto odpowiada za test odtworzenia. Szósta: jak wygląda ścieżka migracji z obecnego systemu i czy ktoś sprawdził wersje systemów operacyjnych oraz aplikacji pod Power11.
Checklista zapytania ofertowego: tier licencyjny po migracji; rdzenie aktywne i uśpione; PEP 2.0 z obecną flotą; plan przenoszenia partycji przy konserwacji; zakres Cyber Vault i test odtworzenia; ścieżka migracji i zgodność wersji.
Dobór konfiguracji, migrację z Power10 i konfigurację PowerVM prowadzimy w ramach usług dla środowisk IBM Power, a środowiska IBM i — w ramach usług dla systemu IBM i. Zaczynamy od pomiaru obecnego obciążenia i licencji, a dopiero potem rozmawiamy o modelu.
Źródła przywołane w tekście: strony produktowe IBM Power (ibm.com, stan na wrzesień 2026); komunikat IBM „IBM Power11 raises the bar for enterprise IT” (8 lipca 2025); Redbooki IBM SG24-8587 (E1180, wrzesień 2025), SG24-8589 (E1150, październik 2025), SG24-8590 (Power11 Scale-Out, październik 2025), SG24-8596 (Zero Downtime, luty 2026); IBM Docs — typy maszyn Power11.
Najczęściej zadawane pytania
Które serwery IBM Power należą do generacji Power11?
Według strony rodziny IBM Power są to S1112, S1122, S1124, E1150 i E1180 oraz ich odpowiednik w chmurze, IBM Power Virtual Server. Dokumentacja techniczna IBM opisuje też warianty dla segmentu Linux, L1122 i L1124, które nie mają osobnych stron produktu. Power11 IBM ogłosił 8 lipca 2025 r., a dostępność ogólną ustalił na 25 lipca 2025 r.
Czy S1124 ma więcej rdzeni niż S1122?
Nie. Oba serwery mieszczą do 60 rdzeni Power11. Różnią się pamięcią (S1124 do 8 TB, S1122 do 4 TB), obudową (4U wobec 2U) oraz miejscem na dyski NVMe i karty rozszerzeń. S1124 wybiera się wtedy, gdy brakuje pamięci albo slotów, a nie mocy obliczeniowej.
Czy 99,9999% dostępności dotyczy każdego serwera Power11?
Nie. W przypisie do komunikatu z 8 lipca 2025 r. IBM zastrzega, że liczba dotyczy nieplanowanego przestoju pojedynczego systemu Power E1180 według kalkulacji RAS IBM. To nie jest parametr całej rodziny ani zobowiązanie umowne.
Czym L1122 różni się od S1122?
L1122 to wariant S1122 przeznaczony dla segmentu Linux. Według Redbooka IBM SG24-8590 co najmniej 75% aktywnych rdzeni musi obsługiwać partycje Linux, a do 25% można przeznaczyć na AIX lub IBM i. L1122 korzysta tylko z modułów 16-, 24- i 30-rdzeniowych na procesor.
Czy Power Virtual Server może zastąpić własny serwer Power?
Czasem tak, najczęściej jednak uzupełnia serwerownię. IBM wskazuje go jako miejsce na kopie zapasowe i ośrodek zapasowy (warm DR), środowiska deweloperskie i testowe oraz migrację SAP do RISE with SAP. Rozliczenie pay-as-you-go ułatwia też sprawdzenie obciążenia na Power11 przed zakupem sprzętu.
