Przejdź do treści
Cyberbezpieczeństwo

Atak DRDoS (amplifikacja)

Atak DRDoS (Distributed Reflection Denial of Service) to odmiana DDoS, w której napastnik wysyła zapytania do publicznie dostępnych serwerów z podrobionym adresem ofiary, a te odsyłają do niej znacznie większe odpowiedzi, wzmacniając atak.

Definicja ataku DRDoS

Atak DRDoS (Distributed Reflection Denial of Service), nazywany też atakiem z odbiciem i wzmocnieniem (amplifikacją), to odmiana ataku DDoS, w której napastnik nie wysyła ruchu bezpośrednio do ofiary. Zamiast tego wysyła zapytania do tysięcy publicznie dostępnych serwerów — resolwerów DNS, serwerów czasu, urządzeń z włączonymi usługami wykrywania — podając jako adres nadawcy adres ofiary. Serwery odpowiadają „nadawcy”, czyli ofierze, a ich odpowiedzi są wielokrotnie większe od zapytań.

Alert CISA TA14-017A „UDP-Based Amplification Attacks” opisuje DRDoS jako formę ataku DDoS, która opiera się na publicznie dostępnych serwerach UDP i współczynnikach wzmocnienia pasma, aby zalać system ofiary ruchem UDP. Protokół UDP jest bezpołączeniowy i nie weryfikuje adresu źródłowego, dlatego napastnik może łatwo podszyć się pod adres IP ofiary.

Rekomendacja Pełnomocnika Rządu do Spraw Cyberbezpieczeństwa dotycząca ochrony dostawców usług internetowych przed DDoS poświęca DRDoS punkt 7: zaleca blokowanie na brzegu sieci przychodzącego ruchu klienckiego protokołów i usług powszechnie wykorzystywanych do amplifikacji, np. NTP, SNMP i SSDP, aby własna infrastruktura nie stała się wzmacniaczem w cudzym ataku.

Jak działa atak DRDoS

Atak składa się z trzech elementów:

  1. Podrobiony adres źródłowy. Napastnik — zwykle przy użyciu botnetu albo wynajętych serwerów — wysyła zapytania z adresem źródłowym ofiary. Działa to tylko z sieci, które nie filtrują adresów źródłowych.
  2. Reflektory. Zapytania trafiają do publicznie dostępnych usług UDP, które odpowiadają bez uwierzytelnienia i bez ustanawiania sesji.
  3. Wzmocnienie. Odpowiedź jest znacznie większa niż zapytanie, więc niewielki strumień zapytań zamienia się w ogromny strumień odpowiedzi skierowany do ofiary.

Ofiara widzi ruch z tysięcy prawdziwych, legalnych serwerów, a nie z maszyn napastnika. Utrudnia to zarówno filtrowanie, jak i ustalenie sprawcy.

Nadużywane protokoły

Rekomendacja wymienia jako przykłady protokoły NTP, SNMP i SSDP (punkt 7), a w punkcie 13 — otwarte resolwery DNS, usługi SSDP i memcached jako elementy, których należy szukać we własnej sieci. Alert CISA TA14-017A wymienia jako potencjalne wektory m.in. DNS, NTP, SNMPv2, SSDP, CharGEN, CLDAP, Memcached i inne usługi oparte na UDP.

Skutki ataku DRDoS

  • Wysycenie łącza ofiary. Wzmocniony ruch przekracza przepustowość łącza, zanim dotrze do jakiegokolwiek urządzenia filtrującego po stronie ofiary.
  • Szkody po stronie reflektorów. Sieci, w których działają otwarte usługi, generują ruch wychodzący i mogą same mieć problemy z przepustowością.
  • Wpisy na listy blokujące. Punkt 14 rekomendacji zwraca uwagę, że w wyniku ataków wykorzystujących odbicie i fałszowanie adresów źródłowych adresacja operatora może trafić na listy blokujące (blacklist) — rekomendacja przewiduje, że można wtedy wystąpić do właściwego zespołu CSIRT o wsparcie w odblokowaniu.

Jak bronić się przed DRDoS

Jako potencjalna ofiara

Ataku wolumetrycznego z odbiciem nie da się zatrzymać na własnym brzegu, gdy łącze jest już wysycone. Potrzebne są mechanizmy działające wcześniej:

  • przekierowanie do scrubbing center, które przyjmie wolumen i odfiltruje odpowiedzi usług, z których firma nie korzysta,
  • filtry u operatora, np. reguły BGP Flowspec odrzucające lub ograniczające ruch z portów źródłowych nadużywanych usług,
  • architektura anycast dla własnego DNS — punkt 7 rekomendacji zaleca ją, aby zwiększyć odporność usług DNS na ataki wolumetryczne.

Czy przekierowanie i filtry zadziałają przy ataku z odbiciem, można sprawdzić w kontrolowanym teście odporności na DDoS.

Jako potencjalny wzmacniacz

Każda organizacja może sprawić, że jej infrastruktura nie posłuży jako reflektor:

  • nie wystawiać usług UDP do internetu, jeśli nie są potrzebne — w szczególności otwartych resolwerów DNS, serwerów NTP odpowiadających na zapytania diagnostyczne, SNMP, SSDP i memcached,
  • regularnie skanować własną adresację w poszukiwaniu takich usług — tak, jak zaleca punkt 13 rekomendacji,
  • izolować zainfekowane urządzenia, zwłaszcza IoT i routery, które mogą stać się częścią botnetu.

Jako sieć, z której wychodzi atak

Filtrowanie adresów źródłowych zgodnie z BCP 38 i uRPF uniemożliwia wysyłanie z sieci pakietów z podrobionym adresem. Alert CISA zaleca filtrowanie ruchu wchodzącego zgodnie z BCP 38 i BCP 84. Firma może sprawdzić to na własnym brzegu (ruch wychodzący tylko z własnych adresów) i zapytać dostawcę internetu, czy stosuje takie filtrowanie na portach klientów.

Zgłaszanie ataków

Punkt 14 rekomendacji zaleca natychmiastowe zgłoszenie incydentu do zespołu CSIRT dostępnym kanałem i zgłaszanie także ataków odpartych oraz tych, w których sieć była źródłem. Dane flow i logi z incydentu należy przechowywać jako materiał dowodowy — pozwalają ustalić, które usługi posłużyły jako reflektory.

Zgłoszenie powinno zawierać, zgodnie z punktem 14, zakres atakowanej adresacji albo adresacji użytej do ataku bez wiedzy właściciela, numer AS, czas trwania ataku i jego aktualny wpływ oraz dane kontaktowe osoby obsługującej incydent. W przypadku DRDoS szczególnie przydatna jest informacja, z jakich portów źródłowych przychodziły odpowiedzi i ile było unikalnych adresów reflektorów — pozwala to zespołom CSIRT powiadomić właścicieli otwartych usług. Dopiero dane od wielu poszkodowanych pokazują skalę całej kampanii. Firma, która sama ma w sieci otwarty resolwer lub serwer NTP wykorzystany do ataku, może dostać takie powiadomienie od swojego operatora albo od CSIRT — warto wtedy szybko wyłączyć usługę lub ograniczyć jej dostępność.

Podsumowanie

Atak DRDoS wykorzystuje podrobiony adres ofiary i publicznie dostępne usługi UDP, które odsyłają do niej znacznie większe odpowiedzi. Ofiara potrzebuje ochrony przed łączem — scrubbingu i filtrów u operatora. Każda organizacja może z kolei ograniczyć pulę reflektorów: nie wystawiać zbędnych usług UDP, skanować własną adresację i filtrować adresy źródłowe na brzegu. Każdy wyłączony reflektor to mniej amunicji dla kolejnego ataku.

Tagi:

DRDoS amplifikacja DDoS IP spoofing UDP

Chcesz obniżyć ryzyko i koszty IT?

Umów konsultację - odpowiemy w ciągu 24h

Odpowiedź w 24h Indywidualna wycena Bez zobowiązań

Lub pobierz bezpłatny przewodnik:

E-book: Strategia odporności cyfrowej 2026